De biechtvader

'God, de barmhartige Vader heeft de wereld met zich verzoend door de dood en de verrijzenis van zijn Zoon en de Heilige Geest uitgestort tot vergeving van de zonden; Hij schenke u door het dienstwerk van de Kerk vrijspraak en vrede. En ik ontsla u van uw zonden, in de Naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest.'

'Amen.'

'De Heer heeft uw zonden vergeven. Ga in vrede.'

'Amen.'

.........................................................................................................................................................................................

Ook hij dronk op zondag na de mis graag een glaasje in de kroeg. Meestal samen met de koster en leden van het kerkbestuur.
Nu zat hij alleen aan een tafeltje.
'Mag ik?' Ik wees naar de stoel tegenover hem.
'Neem plaats.'
De poten schraapten over de tegelvloer. Het hout kraakte.
'U herkent vast mijn stem.'
'Hij is nogal karakteristiek, ja.'
'Dan weet u wat ik allemaal op mijn geweten heb.'
Hij knikte.
'Waarom ontslaat u mij steeds maar weer van mijn zonden?'
'Ik doe dat in naam van.'
Ik zweeg, dacht na. 
'Dat is uw opdracht. Moet ik het zo zien?'

Hij wuifde naar de vrouw achter de bar. Toen hun blikken elkaar vingen maakte hij een cirkelbeweging boven het tafelblad. Hij kocht tijd.
'Het is mijn overtuiging, mijn geloof,' zei hij terwijl hij zijn ogen richtte op het lege wijnglas dat hij bedachtzaam ronddraaide.
'Wat is de bron van die overtuiging, dat geloof?' vroeg ik. Het antwoord liet zich raden en kwam nu snel.
'De Bijbel.'
'Door mensen geschreven.'
Hij schudde zijn hoofd. 'Maar ingegeven door de goddelijke drie-eenheid.' 
'Daar vertrouwt u op.'
'Daar geloof ik in.'
'U hebt geen twijfel dat de mensen die de woorden hebben geschreven misschien een eigen belang nastreefden?'
'Twijfel is een wezenlijk onderdeel van het geloof.'

De vrouw zette een rode wijn en een glas bier neer.
'Op rekening van de parochie?' Het klonk niet als een vraag.
Hij knikte.

'Die twijfel, die klinkt nooit door in uw preken en de absolutie die u schenkt.'
'Nee. Mensen willen houvast. Antwoorden. Zekerheid.'
'Eigenlijk voldoet u aan een behoefte, een vraag.'
'Aan een verlangen.'
Hij stond op.
Het hout kraakte. De poten schraapten over de tegelvloer.