‘Sonja… waarom?’ Mijn lichaam verstijft. 'Waarom heb je me verraden?'

Het steegje is koud en kil, de lucht zwaar van angstzweet. Mijn hart bonkt in mijn keel. Voor me, met een strak gezicht en trillende handen, staat Sonja – mijn favorietje, mijn alleskunnertje, mijn beste vriendin.

Of tenminste, zo dacht ik altijd. Tot nu.

Ze bijt op haar lip en slaat haar ogen neer. 'Tony, het moest. Ze dreven me in een hoek.’

Ik lach bitter. 'Een hoek? Je hebt me verkocht, Sonja! Je verraadde álles waar we voor stonden.'

'Ik had geen keuze.' Er klinkt weinig overtuiging in haar stem.

Ik zet een stap naar voren, vuisten gebald, ogen flitsend als Mike Tyson die een uppercut plant. 'Geen keuze? Was het de beloning waard? Geld, Sonja? Of ging het om iets anders?'

Ik wil haar haten, wil een reden vinden die haar tot een monster maakt. Misschien zou dat de pijn verzachten, de verwarring minder scherp maken.

In plaats van woede zie ik verdriet in haar ogen. 'Je begrijpt het niet, Tony,' zegt ze zacht. 'Ze bedreigden mijn zusje. Ze hebben foto’s… bewijs dat ze haar iets aan zullen doen.'

Mijn woede bevriest. Mijn adem stokt. ‘Samanthaatje?’ Het beeld van haar kleine zusje, altijd vrolijk rondhuppelend in dat gelestippenjurkje, flitst door mijn hoofd.

'Waarom heb je het me niet verteld?' Mijn stem klinkt als een vibrator op de hoogste stand. 'We hadden een plan kunnen maken. Samen.'

Sonja schudt haar hoofd, tranen in haar ogen schudden mee. 'Omdat… ik wist dat je dat zou zeggen. Ik dacht… dat ik het zelf kon oplossen.'

Het voelt alsof een meteoriet inslaat in een slapend dorpje. Het besef dat ze uit liefde voor me heeft gelogen, dat ze zichzelf brak om mij te beschermen. Die Sonja, mijn alleskunnertje, mijn beste vriendin.

Ze barst in tranen uit. 'Ik kan niet meer… het spijt me zo.'

Voor ik het weet, doe ik iets wat ik nooit had verwacht – ik ontspan mijn linkervuist, leg mijn hand op haar wang en veeg haar tranen weg. ’Sonja… we gaan dit samen oplossen.'

Net als ik dat zeg, voel ik iets kouds in mijn buik. Ik kijk omlaag en zie het mes in haar hand.

'Ik… had geen keuze.'

‘Je hebt altijd een keuze,’ mompel ik, denk aan mijn Bitcoins en alles wordt zwart.

Donkerder dan Mike Tyson.